جنگ خان ها نگارش 5.5 در دنیای 20 آغاز شده است.
با آغاز ورژن جدید همه چیز به شما بستگی دارد تا نژاد خود را به سوی پیروزی در نبردهای بیشمار روبرو هدایت نمایید!

ویژگی های نسخه جدید:
- ساختار دنیای جدید، منابع مستقل روی نقشه، شوالیه در اردوگاه، گپ گروهی
- تغییرات در درمانگاه، تغییرات در نژاد و یگان ها، ارتقای یگان ویژه و نجیب زادگان

به دنیای 20 وارد شده و از نبرد لذت ببرید! فرصت اولین نفر بودن برای آغاز بازی در جنگ خان ها 5.5 را از دست ندهید!

بازی‌های المپیک به جشنوارهٔ ورزشی ای گفته می‌شود که به عقیده باستان‌شناسان و تاریخ‌نویسان در یونان باستان به انجام می‌رسید، و در اواخر قرن ۱۹ میلادی مجدداً احیا شد. در دوره باستان جشنها در ابتدا جنبه مذهبی داشته و برای ادای احترام به زئوس (پادشاه خدایان یونان) در صحن مربوط به او در المپیا برگزار می‌شد. در یونان باستان شرکت کنندگان متشکل از مردانی که ثروت و وقت کافی داشتند که به تمرین ورزشی بپردازند بودند. پس از احیا مسابقات در دوران مدرن، تا دهه هفتاد قرن بیستم میلادی شرکت کنندگان حتماً می‌بایست ورزشکاران غیر حرفه‌ای می‌بودند. ولی در طی دهه هشتاد قرن بیستم، درها به روی ورزشکاران حرفه‌ای هم باز شد.

مراسم بازگشایی
جدای از عناصر سنتی، کشور میزبان نمایش‌های هنری از رقص و تئاتر مرسوم در آن کشور را اجرا می‌کند.
عناصر سنتی بسیاری در مراسم افتتاحیه بازیهای المپیک حضور دارند. مراسم معمولاً با برافراشتن پرچم کشور میزبان و اجرای سرود ملی آن کشور آغاز می‌شود. بخش سنتی جشن با رژه ملت‌ها شروع می‌شود که در آن ورزشکاران هر کشور به ترتیب در استادیوم رژه می‌روند. ورزشکار برجسته هر کشور پرچم آن کشور را در جلوی گروه ورزشکاران آن کشور حمل می‌کند.

به طور سنتی (که از المپیک تابستانی ۱۹۲۸ شروع شد) یونان بدلیل موقعیت تاریخی خود به عنوان مبدا بازیهای المپیک، اولین کشور و کشور میزبان، آخرین کشوری هستند که رژه می‌روند. (استثنائا در سال ۲۰۰۴ که المپیک در آتن برگزار شد، یونان آخرین کشوری بود که رژه رفت؛ با این حال پرچم یونان جلوتر از بقیه حمل شد.) دیگر کشورهای شرکت کننده بر اساس حروف الفبای زبان اصلی کشور میزبان و اگر زبان آن کشور به حروف لاتین نباشد، بر اساس حروف الفبای انگلیسی رژه می‌روند. در المپیک تابستانی ۱۹۹۲ در بارسلونا هر دو زبان اسپانیایی و زبان کاتالان زبان رسمی بازیها بودند، اما بدلیل عوامل سیاسی در حاشیه استفاده از زبان کاتالان، کشورها به ترتیب بر اساس حروف الفبای زبان فرانسوی وارد شدند.

پس از رژه کشورها، ابتدا رئیس کمیته المپیک کشور میزبان سخنرانی می‌کند و پس از آن رئیس IOC سخنرانی کرده و در انتهای سخنرانی خود رهبر کشور میزبان را معرفی می‌کند که پس از سخنرانی رئیس IOC رسما المپیک را افتتاح می‌کند. در برخی موارد اشخاص دیگری به جای رهبر کشور میزبان المپیک را افتتاح می‌کنند. دو مثال از این مطلب به ایالات متحده بر می‌گردد. در سال ۱۹۶۰ معاون رئیس جمهور ریچارد نیکسون بجای دوایت آیزنهاور رئیس جمهور بازیهای المپیک زمستانی ۱۹۶۰ را در دره اسکو در کالیفرنیا افتتاح کرد بار دیگر در سال ۱۹۸۰ والترماندال، معاون رئیس جمهور بجای رئیس جمهور جیمی کارتر بازیهای المپیک زمستانی۱۹۸۰ را در لیک پلاسید، نیویورک افتتاح کرد. علیرقم این افتخار برگزاری بازیها به شهر اعطا می‌شود و نه به کشور.

پس از آن پرچم المپیک را وارد استادیوم می‌کنند و در حالیکه سرود المپیک در حال اجرا است، آنرا برافراشته می‌کنند. سپس حمل کنندگان پرچم هر کشور به دور یکدیگر حلقه زده و جایگاه مانندی را درست می‌کنند که در وسط آن یک ورزشکار (از زمان المپیک تابستانی ۱۹۲۰) و یک داور (از زمان المپیک تابستانی ۱۹۷۲) سوگند المپیک را یاد می‌کنند که بر طبق قوانین باز ی کرده و داوری می‌کنند. در آخرمشعل المپیک وارد استادیوم می‌شود و پس از آنکه از دست هر ورزشکار عبور کرد به آخرین حمل کننده مشعل می‌رسد که معمولاً ورزشکاری مطرح از کشور میزبان است.او آتش را در جایگاه مخصوص خود در استادیوم روشن می‌کند. (آتش المپیک از زمان المپیک تابستانی ۱۹۲۸ روشن بوده‌است، اما حمل امدادی مشعل از المپیک تابستانی ۱۹۳۶ آغاز شده‌است) از زمان المپیک تابستانی ۱۹۲۰ پس از جنگ جهانی اول، ۶۸ سال است که پس از روشن شدن شعله المپیک کبوترها را به نشانه صلح رها می‌کنند. اما پس از اینکه چند کبوتر در آتش المپیک در زمان افتتاح المپیک تابستانی ۱۹۸۸ سوختند، این کار متوقف شد.

المپیک 2012
مراسم افتتاحیه سی امین دوره بازی های المپیک تابستانی از ساعت 20:12 در ورزشگاه اصلی «المپیک پارک» لندن آغاز شد و از ساعت 21 با به صدا درآمدن زنگ ناقوس، المپیک رسما افتتاح شد.
در این مراسم تاریخ انگلیس از اواخر قرن نوزدهم به تصویر کشیده شد. به این صورت که همه چیز با انقلاب صنعتی شروع شد. زمین سبز و زیبایی که کارگران و سرمایه داران وجب به وجب آن را آلوده به تولیدات صنعتی کردند و در کمتر از نیم ساعت نمایش به جز دودکش های کارخانه و چرخه های صنعتی که در حال چرخیدن بود چیزی باقی نماند و در آخر هم این چرخه صنعت حلقه های المپیک را تولید کرد و به احترامش همگی کلاه از سربرداشتند.

«دنی بویل» کارگردان فیلم مشهور «میلیونر زاغه نشین» کارگردانی مراسم افتتاحیه را برعهده داشت. مراسم افتتاحی که تا حد زیادی خاص بود، نه به این معنی که نازیبا بود بلکه به این معنی که متفاوت بود. در این مراسم ملتی را می‌دیدی که در لحظاتی خود را جدی می گیرد و در لحظاتی خود را جدی نمی گیرد. ملتی را می دیدی که به خود ‎ می خندد. ملکه ای را می دیدی که، چه طرفدارش باشی و چه نباشی، از اینکه پذیرفته در بخشی از مراسم که مایه اصلی اش طنز است، بازیگری کند و با جیمز باند همراه شود، شگفت زده می شدی.

مشعل المپیك كه با یك قایق موتوری كه توسط دیوید بكهام هدایت می شد به ورزشگاه المپیك لندن رسید. یكی از ورزشكاران انگلیسی مشعل را از بكهام گرفت و آن را به ۷ قهرمان المپیك كه پرچم المپیك را حمل می كردند تحویل داد تا هفت مشعل روشن شود تا با یكدیگر مشعل المپیك را روشن كنند.